Er zijn kinderen en volwassenen die niet vastlopen omdat ze iets niet kunnen, maar omdat ze te veel zien. Zulke kinderen zitten in de klas en proberen te volgen wat er gebeurt. Maar wat voor anderen duidelijk afgebakend is — een les, een opdracht, een vak — voelt voor hen gefragmenteerd. Losse stukjes die niet vanzelf samenkomen. De dag valt uiteen in blokken, overgangen, prikkels, verwachtingen. En ondertussen gebeurt er van alles van binnen. Ze nemen veel waar. Meer dan all

Het lijkt alsof steeds meer mensen het vertrouwen in hun eigen directe ervaring kwijt zijn geraakt. Ze voelen iets, maar geloven het niet. Ze zien iets, maar twijfelen eraan. Ze weten iets diep van binnen, maar schuiven het weg. In plaats daarvan kijken ze naar wat anderen zeggen. Naar systemen en structuren die houvast lijken te geven. De kerk, de wetenschap, de krant. Natuurlijk: we hebben elkaar nodig, en we mogen leren van kennis en ervaring van anderen. Maar wanneer die

Afsluiten is een beschermingsmechanisme — iets wat we allemaal wel eens doen. Soms is het precies wat je nodig hebt. Tegelijk kan het helpen om te blijven voelen wat jij echt als rust ervaart. Rust waarbij je in verbinding blijft opent vaak juist weer de ruimte in jezelf en naar de wereld om je heen. Wanneer je echt eens niks doet gaat je aandacht naar je adem, je lichaam en omgeving. Je wordt opmerkzamer, alerter. Tegelijkertijd wordt je systeem rustiger. Je voelt nog steeds

Flow is zo’n woord dat vaak wordt gebruikt alsof het iets spiritueels is. Iets wat je overkomt als de omstandigheden perfect zijn, als je alles al op orde hebt. Maar flow ontstaat juist in de beweging. Wanneer je aandacht samenvalt met wat je doet. Je bent niet meer bezig met hoe het eruitziet, of het goed genoeg is, of wat een ander ervan vindt. Je bent erin. Je merkt het aan de tijd die vervaagt. Aan de vanzelfsprekendheid waarmee je de handelingen verricht. Alsof iets je l