In 1997 begon mijn fascinatie voor hoogbegaafdheid. Jarenlang verslond ik alles wat ik erover kon vinden en probeerde ik die kennis door te geven aan de leerkrachten van mijn kinderen. Niet altijd met het effect waarop ik hoopte. Ik was jong, onbevangen en wilde vooral de frustraties waarmee mijn kind thuiskwam onder de aandacht brengen. Gaandeweg ontdekte ik hoeveel lading er rust op het woord hoogbegaafdheid. Hoe hardnekkig de vooroordelen zijn, hoe weinig kennis er vaak aa

Vroeger had ik een groot probleem met huilen. Begon ik eenmaal, dan hield het niet meer op. Hyperventileren, eindeloos nasnikken en twee dagen rondlopen met dikke ogen. Dat was behoorlijk onhandig, want op sommige momenten komt huilen simpelweg slecht uit. Op je werk bijvoorbeeld, of tijdens een feestje. Barstte zo'n huilbui eenmaal los, dan kon ik mijn spullen bijna net zo goed pakken en naar huis gaan. Later vroeg ik me af waar die heftige huilbuien eigenlijk vandaan kwamen

Er zijn kinderen en volwassenen die niet vastlopen omdat ze iets niet kunnen, maar omdat ze te veel zien. Zulke kinderen zitten in de klas en proberen te volgen wat er gebeurt. Maar wat voor anderen duidelijk afgebakend is — een les, een opdracht, een vak — voelt voor hen gefragmenteerd. Losse stukjes die niet vanzelf samenkomen. De dag valt uiteen in blokken, overgangen, prikkels, verwachtingen. En ondertussen gebeurt er van alles van binnen. Ze nemen veel waar. Meer dan all

Het lijkt alsof steeds meer mensen het vertrouwen in hun eigen directe ervaring kwijt zijn geraakt. Ze voelen iets, maar geloven het niet. Ze zien iets, maar twijfelen eraan. Ze weten iets diep van binnen, maar schuiven het weg. In plaats daarvan kijken ze naar wat anderen zeggen. Naar systemen en structuren die houvast lijken te geven. De kerk, de wetenschap, de krant. Natuurlijk: we hebben elkaar nodig, en we mogen leren van kennis en ervaring van anderen. Maar wanneer die

Afsluiten is een beschermingsmechanisme — iets wat we allemaal wel eens doen. Soms is het precies wat je nodig hebt. Tegelijk kan het helpen om te blijven voelen wat jij echt als rust ervaart. Rust waarbij je in verbinding blijft opent vaak juist weer de ruimte in jezelf en naar de wereld om je heen. Wanneer je echt eens niks doet gaat je aandacht naar je adem, je lichaam en omgeving. Je wordt opmerkzamer, alerter. Tegelijkertijd wordt je systeem rustiger. Je voelt nog steeds

Flow ontstaat in de beweging. Wanneer je aandacht samenvalt met wat je doet. Je bent niet meer bezig met hoe het eruitziet, of het goed genoeg is, of wat een ander ervan vindt. Je bent erin. Het kan je overkomen tijdens het sporten, lezen, musiceren, creëren, praten en terwijl je in de natuur bent. De tijd vervaagt. Alles gaat ineens heel vanzelfsprekend. Alsof iets je leidt. We proberen flow vaak te organiseren. We creëren de juiste stemming, de juiste omstandigheden. Maar d