In verbinding of afgesloten

Afsluiten is een beschermingsmechanisme — iets wat we allemaal wel eens doen. Soms is het precies wat je nodig hebt. Tegelijk kan het helpen om te blijven voelen wat jij echt als rust ervaart. Rust waarbij je in verbinding blijft opent vaak juist weer de ruimte in jezelf en naar de wereld om je heen.

Wanneer je echt eens niks doet gaat je aandacht naar je adem, je lichaam en omgeving. Je wordt opmerkzamer, alerter. Tegelijkertijd wordt je systeem rustiger. Je voelt nog steeds emoties, maar ze overspoelen je niet meer zo. Ben je in verbinding met jezelf, dan voel je wat je voelt, (min of meer) wat je nodig hebt, je kent je grenzen en je blijft aanwezig, ook als het schuurt.

Wanneer je je afsluit ga je ook naar binnen, maar eigenlijk trek je je terug van wat ongemakkelijk is. Je wordt vlakker en je adem wordt ook oppervlakkiger. Je laat gevoelens niet binnenkomen. Je trekt je terug uit de werkelijkheid.

Misschien denk je: “Als ik verbonden ben met anderen, zit ik goed.” Maar zonder verbinding met jezelf wordt dat contact met anderen vaak aanpassen en pleasen. Dat is doodvermoeiend. En andersom: “Als ik bij mezelf blijf, ben ik egoïstisch.” Maar wanneer je echt verbonden bent met jezelf luister je oprecht naar de ander, reageer je rustig en durf je je open en kwetsbaar op te stellen. Er is dan echte wederkerigheid, geen haast of onrust.

Iemand die niet goed verbonden is met zichzelf geeft in een gesprek veel luistersignalen, maakt zelf weinig keuzes en is het vaak met je eens. Diegene vermijdt spanning of verschil van mening. Je voelt dat het goed bedoeld is, maar het gesprek voelt ook een beetje vlak of gespannen — de echte ontmoeting blijft uit.

Iemand die sterk bij zichzelf blijft, maar het contact met de ander minder toelaat, kan juist afstandelijk overkomen. Standpunten blijven staan, echte uitwisseling blijft uit. In een gesprek zoekt zo iemand vaak controle. Ook hier mist de ontmoeting.

Een onveilige sfeer, teveel (werk)druk of heftige gebeurtenissen: door verschillende oorzaken kan je uit balans raken en het contact met jezelf verliezen. Je krijgt dan misschien het gevoel dat er iets met je aan de hand is. Collega's kijken je raar aan. Je merkt dat je minder voelt of dat je juist heftiger reageert op kleine gebeurtenissen. Zeker wanneer je (hoog)gevoelig bent kan je makkelijk uit balans raken.

En het is natuurlijk altijd mogelijk om weer in echte verbinding te komen met jezelf (en de ander). Hoeveel lagen er ook overheen zijn gekomen, jouw kern is niet kapot gegaan. Wanneer je daar weer contact mee maakt, ontstaat er ruimte voor echte verandering. Je kunt weer meer voelen en invoelen. De balans komt terug. De dramadriehoek blijft in de kast. Geen trucje, maar een verschuiving van binnenuit.